- پدربزرگم مرد، او خیلی دوست داشت من هم آخوند شوم. We die, We Always Die...
-گمان نمیکردم که بعد از ماچیسمو ، نمایشی بتواند اینقدر با سلیقه من منطبق باشد. جالب اینجاست که در حال نگارش نمایشنامه ای با نام `جنگجو` بودم که دقیقا همین مفهوم پشت سرش بود و همین فرم اجرایی برای اجرایش در سر میپروراندم. حقیقتا دکتر قطب الدین صادقی بینظیر است. از اینکه نمایش پیشینمان را به این سبک کار کردیم خوشحال شدم. با شنیدن بند بند نمایشنامه، رعشه بر تنم می افتاد و از این که درگذشته، گمان میکردم در متون سنتی آرکائیک توانایی دارم، از خویشتن خویشم خجالت کشیدم. از لحاظ فرم ، سیرتکامل، نور، موسیقی، هماهنگی چیزی کم نداشت. صددرصد با سلیقه من مطابق بود. بازی ناصر عاشوری خستگی ناپذیر و بینظیر بود. قدرت بدن و بیانش مثال زدنی بود. در این برهوت که با کوچکترین اشاره عقیدتی در تئاترت ، اجرایت را لغو میکنند ، شیوه ماچیسمو(داستان در کشوی غیر از ایران است) و یا شیوه یادگار زریران(بیان اسطوره ای از اتفاقات) تنها راه چاره هستند. قطب الدین صادقی ، با یک بیان اسطوره ای نسلی را نشان داد که در طی یک جنگ(که در حالت اسطوره‌ایش ۱ روز طول کشید) ۷۰ سال پیر شدند و در انتها رو به سوی دادار میکنند و میگویند آیا حقیقتا این سزای من است؟
من که به مفت دیدن عادت کرده ام ، چون درآمدش را ندارم ولی توصیه میکنم بلیطش را تهیه کنید و این نمایش را ببینید، باشد کمکی باشد به فرهنگ این مرز و بوم

فکر نمیکنم به خاطر این باشد که این اولین مراسم عروسی بوده که من دیدم , فقط یک دیوانه میتواند اینقدر رویایی عروسی کند.
پیوند دو دیوانه را به هم تبریک میگویم و دیوانه وار آرزوی دیوانگی بیشتر برایشان میکنم