اولا : چقدر نکته جالبی ! به بعضی خانمها اگر یادآوری کنی که سن شان به چند رسیده و بعضی از اطواری که در می آورند با پیشفرض های ذهنیشان همخونی ندارد، خیلی عصبانی میشوند. بیچاره زن ایرانی...
دوما: چندماه پیش برای خرید کتاب تهران بودم. یک دخترخانمی را از پشت دیدم . به دوستم که همراهم بود گفتم این دختر چه پوز زیبایی از پشت دارد. وقتی برگشت با کمال تعجب یک خانم ۷۰ ساله دیدم. دنبال یک کتاب در زمینه تئاتر میگشت ، راهنماییش کردم. سر صحبتمان باز شد، نوبت به معرفی کردن خودمان رسید، خودم را معرفی کردم ، او هم شروع به معرفی خودش کرد، باورتان نمیشود، خانم نسرین حکمت فرخ استاد و چروگرافر دانشگاه اندیانا ی آمریکا. باورم نمیشد در ایران ببینمش. یک زن استثنایی با بدن و ریلکشن استثنایی. به شدت فمینیست ولی دوست داشتنی. کاش میتوانستم پیش این زن حرکات فرم کار کنم
نتیجه : اگر احساس جوانی میکنید پس به واقع جوان زندگی کنید. در روزی ساعتی هم شده صرف رقصیدن کنید، لازم نیست بروید سراغ اجـــــــــــــــــــــق وجــــلــق ترین رقصها، چون در اینصورت فقط اسمش را یاد میگیرید که تنها به درد کلاس گذاشتن میخورد. از حرکات فرم پایه شروع کنید و به این فکر کنید که حقیقت جادویی رقص چیست که انسان باستان تنها راه نیایش خدا را در این قرار داده بوده.

یک لحظه تصور کنید، پترس فداکار دماغش میخارد(راستی یک انگلیسی زبان چطور تفاوت خوار و خار را میفهمد؟ خوب معلوم است به قرینه معنوی)، به حسب عادت همیشگی دست در دماغش میکند، یک لحظه احساس میکند که انگشتش چقدر حال بهتری دارد، دوست دارد دوباره انگشتش را فرو ببرد در سوراخ ، ولی سقوط....

نکته اول : آفتابه را از هر سمت که بگذاری خورشید مسیر خودش را ادامه میدهد، مهم اینست که تو ابتدا پیشقدم باشی.
نکته دوم: خنده دار است حرکت بعضی انسانها، میروند سرزندگی شان، تازه ممکن است به زودی یک شکم هم بزایند ، ولی باز خودشان را عاشق پسری که سالها پیش با هم به رختخواب رفته اند نشان میدهند. شوهر طفل معصومشان از سگ صبح تا خروس خوان شب کار میکند تا این دخترک قر و فرش به جای خودش باقی بماند و بتواند همچنان اشعار عاشقانه برای عاشق قدیمیش بگوید و خدای ناکرده هیکلش از فرم نیفتد
(این را امروز از سر بیکاری و وبلاگ گردی بعد مدتها متوجه شدم)
نکته سوم: من ، آفتابه به دست....

نمایشنامه بینظیر بود. کاری به نحوه اجرا و بازیها ندارم.
ایکاش جاذبه های تئاتری بیشتری در پایان نمایش میدیدیم، یک مقدار حرکات فرم هنگام کشته شدن
و ایکاش ممکن بود، بعد از اجرای ملاقات بانوی سالخورده ، میتونستیم اپیزود دو نمایش «آنکه گفت آری،آنکه گفت نه»(یعنی اپیزود آنکه گفت نه) برشت رو میدیدیم
من نیاز به اون اپیزود داشتم. واقعا نیاز داشتم

سه کنج/ گوشه زندان / امید مهتابی
به حال خسته دل من خمید / مهتابی
یگانه راه سعادت برای من این ماند
که دست را بکشم بر کلید مهتابی
سواری من و گازی که زیر پا گز رفت
جنازه ای که به پیشت پرید مه تا بی
سه ماه بعد تو هستی و یک جهان سلول
مجید و عمرو و زید و سعید مهتابی
کشیش میرسد از راه /پیش چوبه دار
به دست راست کتاب عمید مهتابی
عتیقه دست چپش میخورد به اعصابت
و مادرت که خودش را درید مه تابی
و من که توی هوا چرخ میخورم بعدش
و نئشگی که تمامش پرید مهتابی
فریده از خبر مرگ من ز خود وا رفت
به جای شمع به گردش کشید مهتابی
نوار مشکی و قرآن و عکس و احمد هم
درون کوچه به هر گوشه چید مهتابی
بهانه من از این شعر چیست مهتابیست
غزل / قصیده / رباعی / سپید مهتابی
سئوال میکند عمرش به چیست وابسته
به چوک / ترانس و عمر مفید مهتابی
کبابی حسن آقا ز چیست مشهور ست
چه بود حکمت آن / اه /حمید؟!!! / مهتابی
دوان روان ملوان آنتووان مهتابی
‫ریدید ریدید ریدیدیدید ریدید مهتابی
‫صدای پت پت مهتابی ای که جان میداد‏
‫کلاغ زشت به منزل رسید مهتابی