پندار/ میریزد به پای درختهای پاییزی
جان میدهد به شاخه های برگ ریز
و افسوس
که ما برگها را له میکنیم

درست درون دستان هم میگذاریم
شمشیرهایمان را از غلاف بیرون می آوریم و
مرکز دایره سفیدی را نشانه میگیریم
که زمین میخوانندش

ما صاعقه های سهمگینی هستیم که برجهای بلند را تحت تاثیر قرار میدهیم
ما شوالیه های سیاه در جستجوی جنگیم

ما / ماموریم به تکلیف نه نتیجه

خبر مرگ / خبر مرگ است
چه موبایل آنتن بدهد / چه ندهد



_

وقتی آماده بشید که نمایشتون رو اجرا کنید و یک روز قبل از اجرا برید تا آخرین تک رو بگیرید و یکدفعه ببینید که دکور یه کار دفاع مقدسی روی صحنه است و با کار شما مثل پــشم اطراف خــایه هاشون رفتار شده ، حسی در آدم ایجاد میشه که زیاد حس قشنگی نیست و کمتر سراغ آدم میاد.
در این شرایط میشه دو کار کرد. یکی اینکه در روز اجرا به عنوان کارگردان کار بری روی صحنه و از همه حضار معذرت خواهی کنی و بگی ترجیح میدم فحش و بدنام بشنوم تا اینکه یه کاری تحویل بدم که از لحاط کیفیت پایین باشه. اما دومین کار اینه که اول فکری نکنید و برید دو پرس غذای مشتی بخورید - آنقدر که ریق از حلقوم برون ریزد - اونوقت فکر کنید که چطور میشه از دکور یک نفر دیگه برای اجرای خودتون استفاده کنید،بدون اینکه دکورش رو از لحاط میزانسن تغییر بدید. آنچنان که استادنا گروتفسکی میفرماید روح نمایش چیزی فراتر از صحنه است و بایستی روح در ماجرا جریان و سیلان داشته باشد. فرآموش نکردن این اصل که در «تئاتر فقیر» قرار نیست وسایل برای صحنه تو آماده باشد. بلکه باید با وسایلی که هست صحنه تو ساخته بشه.
وقتی حسابی فکر کنید میبینید اوووه چقدر کارها میشود با یک دکور دفاع مقدسی انجام داد. بعد یک مقداری هم سبک اجرایی را -یک شبه- تغییر دهید. مثل اینکه تصمیم بگیرید صحنه را دو قسمت کنید و خودتان هم در یک طرف صحنه پرفورمنس اجرا کنید و در حین اجرای نمایش در آن طرف صحنه ، شما هم به موازات آن در این طرف به اجرای پرفورم خودتان بپردازید.
تنها یک گروه حرفه ای میتواند در بدترین شرایط هم منطقی تصمیم بگیرد و منطقی رفتار کند.
و این کاری بود که ما انجام دادیم.